Bike Trans Alp geschikt voor wegrenners uit de polder?

Gepubliceerd op: 26 juli 2015
Bike Trans Alp geschikt voor wegrenners uit de polder?

7 dagen onafgebroken mountainbiken door de Alpen en Dolomieten. 610 kilometer over steile bergpaadjes (Singel tracks) en 20.000 hoogtemeters bedwingen. 700 deelnemende teams, waarvan 100 competitieve teams voor de wedstrijd. Onze renners deden tussen de 3 en 6 uur over een etappe. Sommige recreanten kwamen na de pastaparty om 19:00 uur nog binnen. De start was in het Beierse Ruhpolding en de finish in Riva, boven aan het Gardameer.

Sinds dit voorjaar maken twee Drachsters; Henk Bos en Maurits Buist deel uit van het Habitat Mountainbiketeam. Naast dat zij op de weg uitkomen voor wielervereniging Otto Ebbens, rijden de mannen internationale mountainbike marathons en nemen ze deel aan mountainbike strand races.

“Door de toenemende verscheidenheid aan MTB-disciplines en een nog professionelere benadering op de Olympische mountainbike discipline ontstond de wens om de ploeg met vier renners uit te breiden. Het liefst met een renners uit de regio. O.a. Maurits en Henk pasten prima in dat plaatje.
Met het rijden van strand races en Marathons vervullen zij voor ons een belangrijke taak door het team aan een veel breder publiek te laten zien dan seq. het hoogste niveau in de wereldbekers. Want dat blijft de focus met een 8e plaats in de internationale team ranking en Olympische ambities.
Het is voor ons begeleiding team ook een leuke afleiding door juist deze mannen op professioneel vlak wat verder te helpen. Zeker bij zo’n Trans Alp komt er echt wat meer bij kijken dan kilometers maken en elk uur een energiereep. “Aldus team manager Maarten Kemperman.

In voorbereiding op de Trans Alp hebben wij een paar keer samen gezeten om er voor te zorgen dat de laatste trainingen en de week voor de Trans Alp specifieker was afgestemd op deze 7daagse beter te kunnen verteren. Naast vooral meer training op de weg hebben Henk en maurits deelgenomen aan de marathons in Riva, Italië en de Duitse marathons in Willingen en Langenberg. Vooral Henk reed de wegkoersen in de weken erna aanmerkelijk sterker.
Om wat aan de omgeving te wennen waren de renners al op woensdag met Fysio van de Vesteyne Rutger de Poel in de week voor de koers naar Zuid-Duitsland afgereisd. Donderdag ging het nog bijna mis. Tijdens een onschuldig koffieritje ging Maurits hard onderuit in een afdaling en even leek het dat de koers in gevaar zou komen. 

Op zondag was de start van de Trans alp. 1-2 kilometer met 2200 hoogtemeters van Ruhpolding naar Saalfelden. “Het viel me op dat ik zenuwachtig was, maar niet tot het irritante toe. De eerste dage was ik vooral nieuwsgierig op wat komen zou. Hoe het ons ald duo zou gaan en waar we stonden ten opzichten van de anderen. De etappe viel zwaarder dan verwacht. De hitte van 35 graden in het dal zorgde ervoor dat wij toch een behoorlijke inspanning moesten leveren. Maar we waren binnen op plaats 34. Een prima start.” Aldus Maurits.
De dagen die volgden warden er niet makkelijker op. Het door alle toeristen zo gewenste zomerweer sloeg bij ons in als een bom. Afzien van de bovenste categorie. Gelukkig hadden wij Rutger mee die om de 30 kilometer zorgde voor nieuwe bidons met isotone sportdrank.
“Niet alleen de hitte ook het parcours. Het is lastig om je ritme te vinden met stijgingspercentages van 20+ procent. Dit is echt niet te vergelijken met de weg. In die zin dat je 7 bergetappes onafgebroken achter elkaar aan rijdt. Zo slim zijn ze in de Giro zelfs om dat niet te doen” Vertelt Henk.
Het mooie zomerweer op de berghellingen tekende deze Trans Alp als een Elfstedentochtachtige uitputtingsslag. Materiaalpech of lekke band? Zelf oplossen. Het was dramatiek in de marge die juist ook deze wedstrijd iets magisch geeft.

Nu na afloop kan ik nog steeds moeilijk uitleggen wat het gevoel was.
Vakantie zoals het thuisfront misschien dacht, was het zeker niet. De ritten waren geweldig, met uitzondering van de koninginnenrit op woensdag. 118 kilometer en daarin 3500 hoogtemeters. Meteen vanuit vertrek een klim van 2500 hoogtemeters. Die was 25 kilometer lang met op het laatst een smal wandelpad van 5 kilometer klauteren over stenen. Iemand had zelfs zijn fiets in het ravijn laten vallen.
Onze tactiek: de hele race een eigen koers rijden zat er zo niet in en ik werd bevangen door de hitte. Om nog wat snelheid erin te houden sleepte Henk de laatste kilometers ook mijn fiets omhoog. Gelukkig kon hij zijn frustratie goed verbergen!
Het dagritme tijdens en vooral voor de transalp bestond uit een vast ritueel. Na woensdag hebben we hier nog meer de focus op gelegd. Na de wedstrijd snel hydrateren met koolhydraten, gevolgd door een proteïne-hersteldrank, die welverdiende douche, massage, kleine maaltijd, fietsen schoonmaken, de pastaparty van de organisatie gevolgd door nog een laatste tuning van de mountainbikes. Voor het slapen nog een proteïne-shake en zien dat we fris en scherp weer aan de start staan.

naar nieuwsoverzicht vorige pagina